Ken je die Disneyfilms waarin de held altijd vergezeld wordt door een klein kameraadje? Dit is ook zo’n verhaal; iets met een goede afloop, bijzondere vriendschappen, er voor elkaar zijn, een pluizig maatje, maar “David”, een oud-deelnemer op GroeiTuin013, heeft échte problemen overwonnen en zijn leven was bepaald geen sprookje.
Hoe het begon
Eigenlijk kunnen we daar kort over zijn: op zijn 14e stond David er al alleen voor. Van de ene naar de andere plek ging hij in de jeugdzorg, totdat hij volwassen werd en op eigen benen mocht staan. Aanvankelijk met moeite. Hij worstelde met psychische problematiek, trauma’s en een zware drugsverslaving. Toch vond hij een manier om zich staande te houden. “Toen ik ongeveer 20 was, ontdekte ik het mediteren en bidden. Daardoor besefte ik dat je niet je depressie of je probleem bent… jouw bewustzijn zit daaráchter.” Uiteindelijk bracht dit hem rust en leerde hij de schoonheid van het leven te waarderen, ook op stormachtige dagen.
Wie hij is
Noem hem een theoloog, noem hem een filosoof, noem hem een denker… of gewoon bij naam. Want hoewel David graag op zichzelf is en zich in allerlei literatuur verdiept, is hij een ontzettend sociale man van 47 jaar die inmiddels met ambulante ondersteuning van Siem zelfstandig woont op High Lane. Dat is een woonconcept in het centrum van Tilburg waar zowel mensen met als zonder zorgvraag samen een community vormen die elkaar ontmoeten en ondersteunen. “Het is een zegen om hier te wonen,” vertelt hij. “Ik kan vanuit mijn appartement naar de gezamenlijke ruimte gaan en heb daar allerlei nieuwe mensen ontmoet. Dat is ook één van de voornaamste doelen waar ik op het moment met mijn begeleiders van Siem aan werk. Het is een prettig team, waarbij je echt wordt gewaardeerd zoals je bent. Ook vanuit Stichting Het Werkt ging één van de begeleiders mee naar High Lane toen ik hier kwam wonen. Het was fijn om een bekend gezicht te zien hier. En met een aantal andere cliënten heb ik nog steeds goed contact. Willem is een van mijn beste vrienden geworden – die zie ik bijna dagelijks – en een paar anderen zijn onlangs naar de Nazarethstraat verhuisd en spreek ik eens in de twee weken ongeveer. We hebben het dan over zingeving, godsdienst, filosofie of wat er allemaal speelt. Een van hen zat laatst klem en die probeer ik dan hoop en steun te bieden.”
David houdt van lekker eten, maar vooral als hij het met anderen kan delen. Dat doet hij dan ook regelmatig met Willem – soms al bij het ontbijt. Omdat het een tijdje niet zo goed met hem ging en hij behandeld werd voor zijn trauma’s, woonde David drie jaar lang bij een van de beschermd wonen-locaties van Stichting Het Werkt.
GroeiTuin013
Vanuit daar kwam hij ook regelmatig bij GroeiTuin013. “Ja, ik herinner me hem nog wel,” vertelt een van zijn oud-begeleiders daarover. “Het paste niet zo goed bij hem om echt actief te tuinieren, maar hij genoot erg van het buiten zijn in de natuur, lezen was ook een grote passie van hem en op de tuin waren meer leeftijdsgenoten aanwezig. Dus toen zei ik, dan ga je toch gezellig bij ons op de tuin met een boek zitten ter ontspanning. Zo kom je lekker buiten, leer je nieuwe mensen kennen en heb je eens een ander praatje met andere mensen en meer gelijkgestemden.” Zo geschiedde en niet veel later bleek David er ook plezier in te hebben om de varkentjes te verzorgen, aan te sluiten bij de maaltijd van het Culiteam op de woensdagmiddag en mee te helpen met de voorbereidingen voor de KerstMarkt. Toch was het die interesse in dieren die vooral gebleven is. Hij zag allerlei vogels overvliegen (arenden, buizerds etc.) en nu, inmiddels op zijn eigen flat, heeft hij een grijs-gele valkparkiet met een grappig kuifje.
Vriendschap
David ontwikkelde tijdens het beschermd wonen zijn bijzondere vriendschap met Willem. “Ik woonde er in de coronaperiode, een spannende tijd maar ze gingen er goed mee om. Toen ik Willem leerde kennen, waren we in eerste instantie nog geen vrienden.” Willem betrok op enig moment een studio van Stichting Het Werkt met meer zelfstandigheid. “Vanaf dat moment nodigde hij me regelmatig uit om te komen eten en kwamen we steeds vaker bij elkaar over de vloer. Ons leeftijdsverschil is vrij groot – hij is 23 en ik 46 – waardoor ik een beetje een soort van oom voor hem ben geworden.” Je zou kunnen zeggen dat het bijna als familie is gaan voelen. Willem hielp David na afronding van zijn traject met het uitkiezen van meubels en het voorbereiden van de verhuizing naar High Lane. Sindsdien is de band altijd goed gebleven.
Toekomst
David vindt het fijn dat hij door is gestroomd van beschermd wonen naar ambulante ondersteuning van Siem. Hij kan goed reflecteren, blijft aan zichzelf werken en wil de komende periode ook wat geld gaan sparen. Zijn appartement komt over een jaar op zijn eigen naam te staan, wat een erg fijn perspectief is voor alle bewoners van High Lane met zorgachtergrond.
Wat hij nog mee wil geven is dat het belangrijk is dat je zelf veel invloed hebt op je eigen proces. Twaalf jaar geleden is hij helemaal gestopt met drugs. Hij heeft geleerd om uit hardnekkige patronen te komen en om mensen op te zoeken die een positieve invloed kunnen hebben op zijn leven. Dat is iets wat hij ook door wil geven aan anderen – wellicht dat hij straks de stap zet naar het wijkcentrum om daar een bakkie te doen en een luisterend oor te bieden voor wie het nodig heeft – en nu al iets waar zijn omgeving hem om kan waarderen. “Wat fijn dat hij er nu zo goed bij zit,” blikt zijn begeleider terug, “hij is van ver gekomen!”
Omwille van de privacy zijn alle namen in dit artikel gefingeerd.